Onvruchtbaar.net |
|
|
|
|
|
|
|
Naast
hetgene wat we eerder verteld hebben bestaan er behandelingen wanneer
een man onvruchtbaar
is en behandelingen wanneer een vrouw
onvruchtbaar is. Behandeling De behandeling is afhankelijk van de oorzaak van de onvruchtbaar heid. De leeftijd van de vrouw is van belang, omdat tussen het 30ste en 35ste levensjaar de kans op bevruchting per cyclus halveert. Infecties van de vagina of baarmoederhals moeten beide partners worden behandeld met antibiotica voordat andere vruchtbaarheidsbehandelingen worden uitgevoerd. Wanneer de eileiders van de vrouw beschadigd zijn, is er soms de mogelijkheid ze te herstellen met behulp van een operatie. Het slagen van deze ingreep hangt grotendeels af van de ernst van de beschadigingen. Afwezigheid van de eisprong (chronische anovulatie) is een duidelijke oorzaak van onvruchtbaarheid. Indien hormonale afwijkingen de afwezigheid van de eisprong veroorzaken, moeten deze worden gecorrigeerd. Deze behandeling wordt ovulatie-inductie genoemd. Mannen worden zelden met hormonen behandeld. Van hormoonbehandeling bij mannen staat niet vast of de behandeling resultaat heeft. Als er geen directe oorzaken te vinden zijn voor uitblijven van de zwangerschap wordt vaak eerst kunstmatige inseminatie (KI) of intra-uteriene inseminatie (IUI) voorgesteld. Bij deze behandelingen wordt het zaad door speciale technieken in de vagina of baarmoeder van de vrouw gebracht. Tegelijkertijd kan hormoonbehandeling van de vrouw plaatsvinden, ter ondersteuning van de cyclus. Het nadeel hiervan is dat er meerdere eitjes tegelijk kunnen rijpen met een grotere kans op een meerling. Een ander behandelingsmogelijkheid is in-vitro fertilisatie (IVF) ofwel reageerbuisbevruchting. Dit kan worden toegepast bijvoorbeeld in geval van afgesloten eileiders, ernstige mate van endometriose, verminderde vruchtbaarheid van de man en onbegrepen onvruchtbaar heid. Bij deze behandeling worden eicel en zaadcellen in het laboratorium samengebracht en wordt afgewacht of bevruchting plaatsvindt. Vervolgens worden een bevruchte eicel met een slangetje teruggeplaatst in de baarmoeder. De kans op een doorgaande zwangerschap is gemiddeld 16% - 20% per teruggeplaatste bevruchte eicel. Een variant op IVF is intra-cytoplasmatische sperma injectie (ICSI). Hierbij wordt één enkele zaadcel geselecteerd en rechtstreeks in de eicel geïnjecteerd. ICSI is geschikt voor paren waarbij zeer slechte zaadkwaliteit de oorzaak is voor het uitblijven van een zwangerschap. Paren waarbij tijdens IVF-behandelingen geen bevruchting is opgetreden komen ook voor ICSI in aanmerking. De gevolgen op lange termijn van ICSI zijn nog onduidelijk, maar tot op heden lijken er in het algemeen geen negatieve gevolgen te zijn voor de aldus ontstane kinderen. Wel is er, net als bij IVF, een grotere kans op een meerling en vroeggeboorte. Wanneer de man zeer sterk verminderd of helemaal niet vruchtbaar is, kan kunstmatige inseminatie met donorzaad worden overwogen. Ook als de man erfelijk belast is met een ziekte, kan men kiezen voor deze mogelijkheid. Het kind dat daaruit voortkomt, is genetisch gezien geen eigen kind van de man. Als de vrouw geen eicellen (meer) heeft, kan ze - met de hulp van een donor die een IVF-behandeling ondergaat - toch zelf een kind krijgen. Gelijktijdig met de IVF-behandeling van de donor, krijgt de vrouw een hormoonbehandeling om te zorgen dat haar baarmoederslijmvlies op het goede moment klaar is om een bevrucht eitje te ontvangen en te laten innestelen. Nadat de donor haar eitjes heeft afgestaan, worden ze bevrucht met het sperma van de partner van de vrouw die graag zwanger wil worden. Dit heet een eiceldonatie. (bron: http://www.medicinfo.nl) |
|